Show op Bestelling

 

 

 

 

Jochem van Gelder doet alles wat kinderen willen

 

 

- Is het niet heel moeilijk een show te maken waar je nauwelijks invloed op hebt?

 

‘Het is juist een uitdaging!. Dat is ook een van de redenen dat ik er naast de tv altijd een show in den lande ben bij blijven doen. Ik ben ten eerste zelf verantwoordelijk voor wat ik doe, ik heb geen regisseur, geen sponsor, geen regisseur, niemand die zegt wat ik moet doen. Het is voor mij bovendien DE manier om contact te houden met de kids. Daarbij komt dat ik de scherpte houd als ik een tijdje niet op tv ben.’

 

- Maar de kinderen bepalen de inhoud van je show.

 

‘Ik roep ook altijd bescheiden dat ik de enige show ter wereld maak die de kinderen zelf voor honderd procent bepalen. Ik vraag ze wel héél goed na te denken wat ze graag willen en haal daar de ideeën uit. Die komen dan met naam en toenaam op een flatscreen te staan. Ik roep de betrokken kinderen dan in willekeurige volgorde op om in een speciale vip-stoel plaats te nemen. Na afloop van hun opdracht vraag ik of ze tevreden waren, het spannendste moment van de show. Dat zijn ze negen van de tien keer en daarna volgt er een feestje. Maar het is alleen maar heel leuk als er eens eentje niet tevreden is. Dat is het bewijs dat je geen loze belofte doet en levert weer een grappig moment op. Er zitten tegenwoordig trouwens net zoveel volwassenen als kinderen in de zaal. De ouders kennen me meestal wel beter van Praatjesmakers. De show is voor iedereen even leuk. Op het podium staat bijvoorbeeld een drumstel, daar moet ik wel eens op spelen. Een solo is dan te makkelijk, daarom rap ik er een stukje bij.’

 

- Wat voor opdrachten krijg je nog meer?

 

‘Van alles: zingen, gek doen, dansen, een hardloopwedstrijd, een bal hoog houden, een quiz, goochelen, noem maar op. Ik moet ze alleen wél op het podium kunnen uitvoeren. Net als bij Praatjesmakers hebben de ouders vaak voorpret: hoe gaat hij zich hieruit redden? Bij een handstand bijvoorbeeld. Het leukste is ook als het niet meteen goed gaat. De meeste opdrachten zitten bijna altijd in het programma. De bekende doe ik vóór de pauze, mogelijke nieuwe onderdelen doe ik erna. Dan kan ik in de pauze nog eens doornemen met mijn geluidsman Edwin hoe we dat gaan doen. De show kost veel energie, maar geeft ook veel energie.’

 

- Heb je wel eens een opdracht geweigerd?

 

‘Er zijn dingen die ik eenvoudig niet kan, een dubbele salto bijvoorbeeld. Maar een koprol over twee juffen, lukte weer wel. Het hadden er zelfs drie mogen zijn. Als non-alcoholist moest ik eens een grote pul bier binnen één minuut leegdrinken. Daar moest ik wel even over nadenken, maar ik heb het toch gedaan. Ik moest ook eens buikdansen, dat was redelijk bizar. Na de eerste keer werd het zelfs afgekeurd. Een meisje zei terecht dat ze wél mijn buik moest kunnen zien. Tot grote hilariteit van de zaal heb ik dat toen maar gedaan. Tja, het wasbordje dat ik ooit had, heb ik bepaald niet meer. Ik heb één speciale act: het doorgezaagde weesmeisje. Dan laat ik de kinderen die daarnaar vragen een echte zaag voelen waarmee ik ze door moet zagen. Dan durven ze meestal niet meer. En als ze aarzelen, neem ik ze mee naar achter en maak ik ze onder meer aan de hand van foto’s duidelijk dat ik die act eigenlijk niet kan. Dan willen ze me wel meehelpen en zien ervan af. Maar er was eens een jongetje dat het toch wilde en toen moest ik met mijn billen bloot. Ik moest toegeven dat het er niet in zat.’

 

- Wat denk je dat kinderen van je show vinden?

 

‘Je merkt dat ze meedoen, meezingen en enthousiast zijn. Ik probeer ook de 800, 900 mensen die geen opdracht geven erbij te betrekken. We krijgen ook veel leuke reacties in het gastenboek op mijn website. Ze schrijven dan bijvoorbeeld wat ze leuk en juist niet leuk vonden. Dat kan ik dan weer meenemen in mijn volgende show.